Krótka historia raka (część I)

Krótka historia raka (część I)

Choroby nowotworowe znane są ludzkości od kilku tysięcy lat. Polskie słowo rak jest odpowiednikiem greckich słów „carcinos” i „carcinoma” używanych do opisu guzów. Ojciec medycyny Hipokrates uważał, że guzy nieco przypominają raki – stąd wzięła się popularna nazwa nowotworów.

Pierwszy udokumentowany przypadek choroby nowotworowej miał miejsce w 1500 r. p.n.e. w Egipcie. 8 przypadków zapisanych na papirusie dotyczyło raka piersi. Jedyną ówcześnie stosowaną metodą leczenia była kauteryzacja (przyżeganie) polegająca na wypaleniu chorej tkanki. Guzki występujące na zewnątrz usuwano metodami chirurgicznymi podobnymi do tych, stosowanych dzisiaj. Ze zrozumiałych powodów przyjęte metody były nieskuteczne w leczeniu guzów występujących we wnętrzu organizmu.

Istnieją także dowody świadczące o tym, że starożytni Egipcjanie byli w stanie odróżnić dwa rodzaje guzów: złośliwe i łagodne.

W starożytnej Grecji za Hipokratesem lekarze twierdzili, że ciało człowieka składa się z czterech substancji: krwi, żółci, śluzu zwierzęcego i czarnej żółci. Nadmiar czarnej żółci w organizmie powodował rozwój komórek rakotwórczych.

Ten stan wiedzy trwał do kolejnego wielkiego przełomu w nauce – Oświecenia. Dopiero w XVII i XVIII zaczęto przeprowadzać autopsję ciał zmarłych, w celu ustalenia przyczyn zgonu. Odkrycie układu limfatycznego przez duńskiego naukowca Thomasa Bartholina w XVII wieku zmieniło sposób postrzegania ludzi zajmujących się medycyną. Uważano wtedy, że za rozwój komórek rakotwórczych odpowiadaja nieprawidłowości występujące w układzie limfatycznym.

ProSzkliwo Wzmacnia Szkliwo cena Kalium Effervescens

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *